بیماری پوسیدگی خاکستری پیاز

در سراسر جهان اشاعه دارد .این بیماری در سال 1876در المان شناسایی شد .در ایران اولین بار در سال 1345توسط شریف و ارشاد گزارش گردید. خسارت این بیماری بر روی پیازهای سفید بیشتر است.

علائم بیماری:

ابتدا به صورت نرم شدن فلسهای خارجی در محل ایجاد زخم یا گردن پیاز می باشد که این حالت لهیدگی و پوسیدگی نرم به سایر فلسها نیز سرایت می کند .پوسیدگی در تحت شرایط مرطوب ممکن است از فلسهای داخلی پیاز شروع شود و در روی پیاز های الوده کنیدیهای قارچ به صورت پوشش خاکستری تشکیل شوند.این قارچ علاوه بر کنیدی تولید اسکلرت به قطر2تا4 میلیمتر در بخش الوده نماید .اسکلرت ابتدا سفید هستند و سپس به رنگ سیاه در می اید .پیازهای الوده چروکیده و خشک و غیر قابل استفاده می شود.

زیست شناسی:

این بیماری بذر زاد میشود و درصد پوسیدگی پیاز در انبار رابطه مستقیم با درصد الوگی بذر نشان داده است.بعد از کاشت بذر قارچ وارد گیاه می شود و از انجا به برگ میرود .در طول رشد گیاه برگهای علائم الودگی نشان نمی دهند ولی پس از خشک شدن برگها در روی انها کنیدیوفور و کنیدیهای زیادی تشکیل می شود.پس از رسیدن پیاز الودگی از بالا به پایین سرایت می کند و در نتیجه فلسهای ناحیه گردن پیاز را الوده می کند .انتشار بیماری در مزرعه از طریق کنیدی بوده که در شرایط مرطوب برگها را مورد حمله قرار می دهد. سابقا تصور می شد که قارچ زمستان را به صورت اسکلرت و میسلیوم در خاک سپری می کند و زندگی ساپرفیتی دارد.در موقع برداشت پیاز قارچ از طریق زخمهای احتمالی یا از محل قطع قسمتهای هوایی وارد بافت گیاه می شود. علت لهیدگی پیاز در این بیماری به علت ترشح انزیمهای است که میتواند سلولز و پکتین دیواره سلولی را حل کند .انزیم در پیشاپیش هیف به داخل بافت نفوذ می کند و سبب لهیدگی و نرمی می گردد.به همین دلیل ممکن است در محل لهیدگی هیف قارچ دیده نشود.

عامل بیماری :

عامل بیماری قارچ Botrytis aliiمی باشد که علاوه بر این قارچ . قارچ Rhizoctonia sppنیز می تواند موجب لهیدگی گردد.

کنترل:

1-خودداری از ابیاری مزرعه حداقل سه هفته قبل از برداشت

2-جلوگیری از وارد نمودن زخم به پیاز در موقع برداشت

3-برداشت پیاز پس از رسیدن کامل برگها

4-برداشت پیاز با برگ و حذف برگها پس از خروج از خاک

5-افتاب دادن و خشک کردن پیازها پس از برداشت.

6-نگهداری پیازها در انبارهای خشک به همراه تهویه مناسب

7-استفاده از ارقام مقاوم مثل پیازهای رنگی

8-صد عفونی بذر با استفاده از سموم بنومیل و توپسین و تیرام .